امروز سه شنبه، 3 بهمن 1396

الهه راستگو:
جایگاه ورزش شهروندی کجاست؟

تاریخ ثبت : 13 مرداد سال 1394 - چاپ صفحه
جایگاه ورزش شهروندی کجاست؟

اگرچه توسعه ورزش شهروندی و یا همگانی همواره به عنوان یکی از تاکیدات مقام معظم رهبری(مدظله العالی) بوده اما متاسفانه توجه به این مساله بیش ازآنکه در جهت ایجاد زیرساختهای لازم و استعدادیابی در رشته های مختلف ورزشی به کار رود همواره صرف جذب مخاطب بیشتر در رشته های متفاوت شده، در روزهایی که یک بازی22 نفره صدها هزار نفر را مستقیم و میلیونها نفر را غیرمستقیم جذب خود می کند و عرق(تعصب) بسیاری از این افراد به این ورزش به گونه ای است که حتی نتیجه و یا تحقیر یکی از بازیکنان صدمه به دیگری را به دنبال خواهد داشت هیچگاه تاکنون به این مهم نیندیشیده ایم که ورزش شهروندی در میان این طیف عظیم و مشتاق از چه جایگاهی برخوردار بوده و در چه میزان از این افراد ورزش به عنوان اولویت نخست فعالیتهای اجتماعی و روزمره مطرح است.

در روزهایی که هر سوژه خبری و جذابی برایمان اولویت ساخت مستند، فیلم، سریال و یا حتی تئاتر می شود یا به ساخت برنامه ویژه و با محوریت ورزش توجهی نشده و یا آنقدر از سهم حقیر و ناچیزی برخوردار بوده که هیچگاه نتوانسته رسالت خود در سوق جامعه به سوی ورزش شهروندی را به درستی نشانه رود و در این میان اگرچه یکی از فعالیت های ارزنده شهرداری تهران در سال های اخیر ایجاد سالن، زمین ورزشی و توزیع کارت ورزش شهروندی در جهت شرکت در فعالیت های ورزشی با حداقل قیمت بوده است و لزوم الگوبرداری سایر شهرها وکلانشهرهای کشور از این امر ضروری است اما باید پرسید براستی در جامعه ای که این روزها اقتصاد مقاومتی به هدف نخست و اول آن تبدیل گشته و تهیه قوت غالب آن هم در شرایطی که تحریم ها، بیکاری را به مهمترین معضل کشور تبدیل ساخته، فشار و استرس این موضوع از یک سو و نبود استطاعت مالی از سوی دیگر شرایط حضور در سالنهای ورزشی و تحقق ورزش شهروندی را فراهم خواهد ساخت؟

از فرهنگ ورزش شهروندی به عنوان یکی از اساسی ترین عوامل موثر سلامت اجتماعی و نقش کلیدی دستگاههای مسئول در این زمینه هم که بگذریم باید پرسید براستی سرانه بودجه موردنظر نمایندگان منتخب ملت جهت توسعه این امر مهم که بی شک حذف وکاهش بسیاری از آسیبهای اجتماعی نظیر گرایش به اعتیاد را به دنبال خواهد داشت چه میزان است؟

باید پرسید در چند درصد از بزهکاران سابقه فعالیت های ورزشی دیده شده و بالعکس چند درصد از ورزشکاران بزهکار شدند، در شرایطی که تمام سرمایه مان تنها یک نقطه در ورزش را نشانه رفته و استعداد یابی در میان عامه مردم از سهم کمتری برخوردار است باید تنها محاسبه گر خسارات ناشی از عدم توجه به این مهم که حداقل آن شیوع بیماریهای مفاصل و تحمیل هزینه های هنگفت در آینده ای نه چندان دور به بدنه کشور است باشیم و متاسفانه بسیاری از آمارهای نگران کننده در حالی ارائه می شود که بهره گیری صحیح و برنامه ریزی اصولی در راستای توانمندسازی جامعه که بی شک ورزش سهم بسزا و درخور توجهی در آن خواهد داشت  خواهد توانست این آمارها و نسبتها را معکوس ساخته و جامعه را پیشرو در مسیر توسعه قراردهد، مسیری که درآن سازمانهای مردم نهاد متخصص در امر ورزش و سلامت با توجه به مردمی بودن ماهیتشان از نقش موثری برخوردارند و قطعا توجه ویژه در راستای توان افزاییشان زمان دستیابی به این مهم را کاهش خواهد داد چراکه نقش مشورتی و اجرایی سازمانهای مردم نهاد امروز در دنیا انکارشدنی نیست و تخصصی نمودن  فعالیتهایشان که  امروز در ستاد سمن های شهر تهران با تشکیل کارگروههای 15 گانه از جمله ورزش نتایج قابل تاملی را بدنبال داشته مدعی این ادعاست و تنها باید به باور رسید.

اما در پایان باید گفت ای کاش روزی فرا رسد که بتوان مسائل را از زوایای دیگر دید، روزی که استعدادیابی در مدارس و توسعه ورزش شهروندی از خردسالی تنها به یک شعار و برنامه گذرا تبدیل نشده و جامعه بپذیرد اگر امروز هزینه ای را می پردازد فردا نظاره گر سودآن خواهد بود، سودی که سلامت سردمدار آنست و افتخار در زمینه های مختلف ورزشی و آوازه شدن کشور به این جهت از نتایج دیگر آن خواهد بود.

منبع: روزنامه همشهری